Louis Osselaer uit Gent werd tweede op het WK Hyrox in Zweden. Straf, echt straf. Maar het nieuws waarmee hij naar buiten kwam was niet zijn tijd of zijn podiumplaats. Het was dat hij tijdens die wedstrijd een luier droeg. En dat hij dat bespreekbaar wil maken.
Nobel initiatief. Verkeerde conclusie.
Want het moment dat we een luier tijdens een wedstrijd “bespreekbaar” maken op een manier die het aanvaardbaar maakt, zijn we een grens overgestapt waar ik met stijgende verbazing naar kijk. Je darmen die het niet meer ophouden tijdens fysieke inspanning is geen ongemakkelijk detail dat je even wegwuift met een grapje. Het is je lichaam dat op volle kracht schreeuwt: dit is te veel. En wij? Wij plakken er een luier op en noemen het bespreekbaar.
Ik noem het iets anders: normaliseren wat nooit normaal had mogen worden.
Hyrox: een toffe sport, ver doorgeslagen
Op zich heb ik niets tegen Hyrox. Lopen afgewisseld met burpees, roeien, sleeën duwen, gewichtheffen — het is pittig, het is afwisselend, het daagt je hele lichaam uit. Niets mis mee.
Maar zet er een klok bij, een ranking en een podium, en zie je gezond verstand langzaam verdampen. Winnen wordt het doel, harder-sneller-beter de enige maatstaf, en grenzen die er ooit waren om jezelf te beschermen, worden hindernissen die je “erdoorheen moet duwen”.
Alleen: je darmen laten zich niet duwen. Als die het lichaam niet meer aankan, is de reactie geen kwestie van mentale kracht of doorzettingsvermogen. Het is fysiologie die haar grens toont. GI-klachten tijdens intensieve duursport zijn geen exotisch fenomeen — onderzoek laat zien dat dit bij duursporters kan oplopen tot 30 à 90%, afhankelijk van de gemeten populatie en methode (bron). Bij langeafstandstriatleten onder extreme belasting had tot 93% minstens één GI-klacht, 43% zelfs ernstige darmproblemen, en 7% moest daardoor afhaken (Jeukendrup et al., 2000, bron).
Dat is geen randnotitie. Dat is een patroon.
Je lichaam praat. Wij hangen op
Ik werk al jaren met sporters, ondernemers en drukbezette professionals, en het patroon herhaalt zich telkens: pijn wordt genegeerd, vermoeidheid weggewuifd, slecht slapen “hoort er nu eenmaal bij”. En nu voegen we daar dus ook darmklachten aan toe als iets waar je “een oplossing” voor zoekt in plaats van een oorzaak.
Hyrox is een hype. Het staat goed op Instagram, het voelt als erbij horen, en dus stappen mensen in zonder opbouw, zonder na te denken of het eigenlijk wel past bij hun leven op dat moment. De meeste Hyrox-deelnemers hebben het al druk genoeg — werk, gezin, een agenda die kraakt — en trainen daardoor te weinig, te veel, of gewoon verkeerd. Het lichaam betaalt de rekening. Altijd.
En hier wordt het interessant vanuit fysiologisch oogpunt: bij zware inspanning daalt de doorbloeding naar de darmen, omdat het lichaam bloed prioriteert naar de spieren die op dat moment moeten presteren. Die verminderde doorbloeding kan de darmwand beschadigen en de normale werking verstoren — een fenomeen dat bekendstaat als Exercise Induced Gastrointestinal Syndrome (bron). Dus nee, dat is geen kwestie van “even flauw doen”. Dat is je lichaam dat letterlijk aangeeft dat de belasting de belastbaarheid overschrijdt.
Opbouw en herstel: de basis die iedereen overslaat
Hyrox vraagt om maandenlange opbouw. Kracht, controle, lenigheid, ademhaling, belastbaarheid — dat bouw je niet in drie weken. Maar onze maatschappij wil resultaat, en wel nu, en dus wordt die basis massaal overgeslagen.
Hetzelfde geldt voor herstel. Je spieren groeien niet tijdens de training, ze groeien tijdens het herstel erna. Toch behandelen de meesten herstel als een luxe in plaats van een noodzaak — iets voor als er “toch nog tijd over is”. Er is nooit tijd over.
Als je systematisch meer traint dan je herstelt, beland je in overreaching, en houdt dat te lang aan, dan spreken we over het overtrainingssyndroom (OTS) — een erkende medische conditie waarbij de prestaties maanden tot zelfs jaren kunnen dalen, ook als je daarna wél voldoende rust neemt (bron). Het klassieke model in de sportwetenschap zegt zelfs: herstel je niet binnen 72 uur, dan verkeer je al in een overbelaste staat (bron). Dat is geen vaag buikgevoel van mij. Dat is gemeten, gepubliceerd, en al jaren bekend.
Een luier tijdens een wedstrijd betekent dus, in gewoon Nederlands: onvoldoende hersteld, onvoldoende opgebouwd, te veel gevraagd van een lichaam dat er nog niet klaar voor was.
Voor wie is deze sport eigenlijk bedacht?
Vraag jij je weleens af of Hyrox bedacht is om jou beter te maken, of om jou iets te verkopen? Want het is, laten we eerlijk zijn, ook een prachtig commercieel vliegwiel — fitnesstoestellen, sportkleding, supplementen, allemaal met het Hyrox-logo erop.
Vroeger had ieder dorp een Fit-o-meter in het park. Joggen, met tussendoor wat kracht- en core-oefeningen op simpele toestellen. Laagdrempelig, aanpasbaar aan ieders niveau, zonder klok, zonder podium. Je ging er niet heen om te winnen. Je ging er heen om te bewegen en fitter te worden.
Die mentaliteit zijn we compleet kwijt.
Hyrox mag. Maar alleen als je luistert
Ik zeg niet: doe geen Hyrox. Ik zeg: doe het op de juiste manier. Bouw op. Neem de tijd. Luister naar wat je lichaam je vertelt, in plaats van het te overstemmen met ambitie. En als je lichaam duidelijk signaleert dat het te veel is — stop. Rust. Herstel. Dat is geen zwakte, dat is verstand.
Een luier is geen oplossing. Het is een symptoom van een probleem dat groter is dan die ene wedstrijd. En het wordt tijd dat we stoppen met normaliseren wat nooit normaal had mogen zijn.
Tot slot
Louis Osselaer wil het bespreekbaar maken. Prima, laten we het dan ook écht bespreken — niet als iets wat er nu eenmaal bijhoort bij topprestaties, maar als iets wat niet zou mogen gebeuren. Een luier tijdens een wedstrijd betekent een overbelast lichaam. Punt. Geen doorzettingsvermogen, maar overschrijding.
Hyrox kan prachtig zijn. Maar alleen met respect voor het lichaam, met opbouw, met herstel, met gezond verstand.
Dus, vraag het jezelf eens eerlijk af: draagt jouw sport — of de manier waarop jij hem beoefent — echt bij aan je gezondheid? Of doe je het omdat het moet, omdat het hoort, omdat iedereen het doet?
Misschien is het tijd om terug te gaan naar de Fit-o-meter-mentaliteit. Bewegen om beter te worden. Niet om te winnen, niet om erbij te horen.
Durf te stoppen met wat je meer breekt dan het je versterkt. Je lichaam verdient dat respect. Die aandacht. Die zorg.